دستورالعملهای بهروز شده، اکنون چاقی را به عنوان عامل اصلی سندرم قلبی عروقی، کلیوی و متابولیک معرفی میکنند، نه یک عامل خطر مجزا.
به نقل از مدیکال نیوز تودی، دستورالعملهای جدید بر شناسایی و مداخله زودهنگام تأکید دارند و متخصصان مراقبتهای بهداشتی را تشویق میکنند تا قبل از بروز عوارض جدی، به مدیریت وزن بپردازند.
به طور خاص، این دستورالعملها بر اهمیت سلامت متابولیک و چربی شکمی تأکید میکنند که میتواند در التهاب، مقاومت به انسولین و آسیب به قلب، کلیهها و رگهای خونی نقش داشته باشد.
سندرم قلبی-عروقی-کلیوی-متابولی (CKM) ، یک اختلال پیچیده سلامتی است که بیماریهای قلبی عروقی، بیماری مزمن کلیوی و اختلالات متابولیکی مانند دیابت نوع ۲ و چاقی را به هم مرتبط میکند.
سندرم CKM شامل عوامل خطری مانند فشار خون بالا، سطح کلسترول نامنظم، قند خون بالا، کاهش عملکرد کلیه و وزن اضافی میشود.
بسیاری از این عوامل اغلب با هم وجود دارند و به آسیب پیشرونده در سیستمهای مختلف اندام منجر می شوند. سندرم CKM در امتداد یک زنجیره ایجاد میشود، که با عوامل خطر متابولیک شروع میشود و در صورت عدم مدیریت، به طور بالقوه به بیماریهای قلبی عروقی و کلیوی قابل توجهی منجر میشود.
اکنون، اولین راهنمای بالینی در مورد سندرم CKM ، نقش وزن اضافی را برجسته میکند و آن را به عنوان یک عامل اصلی سندرم CKM به جای یک عامل خطر ساده قرار میدهد.
اولین راهنمای بالینی برای سندرم CKM، وزن اضافی، به ویژه در ناحیه شکم، را به عنوان یک عامل اصلی برای این سندرم معرفی میکند.
با این حال، علیرغم برجسته کردن چاقی به عنوان یک عامل کلیدی، این دستورالعمل خاطرنشان میکند که وزن بدن به تنهایی کل داستان نیست. افراد ممکن است وزن بدن یکسانی داشته باشند، اما بسته به اینکه بافت چربی چگونه بر عملکرد متابولیک تأثیر میگذارد، پروفایلهای سلامتی کاملاً متفاوتی دارند.
چربی اضافی اطراف اندامها میتواند التهاب مزمن، مقاومت به انسولین و آسیب به رگهای خونی را افزایش دهد و احتمال ابتلا به دیابت، بیماری کلیوی، نارسایی قلبی، حمله قلبی و سکته مغزی را افزایش دهد.
توصیههای جدید جایگزین دستورالعمل سال ۲۰۱۳ میشوند که بر مدیریت اضافه وزن و چاقی متمرکز بود. برخلاف رویکردهای قبلی، دستورالعمل بهروز شده تأکید بیشتری بر پیشگیری و مداخله زودهنگام دارد که ممکن است پیشرفت سندرم CKM را کُند، متوقف یا حتی معکوس کند.
این دستورالعمل جدید متخصصان مراقبتهای بهداشتی را تشویق میکند تا وزن را به عنوان یک عامل خطر پزشکی که میتواند در آسیب اندامها نقش داشته باشد، نه به عنوان یک نگرانی زیبایی، مورد بحث قرار دهند.